
Siadamy w kawiarni Olgi Tokarczuk, jest wcześnie, kilka minut po 10.00, czuć ciągle swieżość poranka. Zamawiam przy barze dwie kawy, klientka przede mną zamawia makaron z pesto, na który, jak mówi dziewczyna za kontuarem, trzeba będzie dłużej czekać. „Makaron” – myślę sobie – wiadomo, musi się ugotować, nie to co kawa…
Siadamy na zewnątrz, obserujemy uliczny gwar. Słyszę gdzieś w tle rozbrzmiewające utwory Fismoll’a, chłonę klimat. Wokół przyjemny, cichy gwar, docierają do mnie urywane rozmowy o literaturze, o ostatniej książce „Olgi” i o tym, gdzie można ją kupić. Czekanie sprawia mi przyjemność, czuję że jestem we właściwym miejscu. Pasjonaci czytelnictwa, z dredami, brodami, oryginalnie ubrani, w lnianych spodniach lub długich, zwiewnych sukniach, wypełniają Rynek w Nowej Rudzie rozmawiając o książkach.
Czekam na kawę.
Fismoll przestał rozbrzmiewać w tle, trochę zaczynam się niecierpliwić, bo tylko kawy brakuje mi do pełni radości z tej jednej, konkretnej chwili, na Rynku, w Nowej Rudzie, w dzisiejszej stolicy literatury, wśród tych pięknych, czytających i współodczuwających ludzi, powolnym krokiem defilujących przed moimi oczami.
Czekam na kawę.
Stolik obok zajmują dwie kobiety, z dwoma psami, jeden z nich kładzie się pod naszym stolikiem, przyglądam się kudłaczowi z sympatią. Nudzę się, więc je obserwuję, ta druga siadając wciąga swojego pupila na kolana, windując go w górę za szelki. Maluch zawisa przez chwilę bezwładnie, po czym uderza głową o kawiarniany stolik. Szybko odwracam wzrok, udaję że tego nie widziałam. Słyszę tylko: „On uwielbia siedzieć mi na kolanach”. Potem, sciszonym głosem rozmawiają o literaturze, o funduszach na kulturę. Światowo, myślę sobie, kulturalnie i na pozimie.
Czekam na kawę, naprawdę już niecierpliwie czekam.
Ponad godzina mija od czasu, kiedy złożyłam zamówienie, dziewczyna z kawiarni przynosi wreszcie dwie kawy, przepraszając że to trwało tak długo. Choć nie słychać już Fismoll’a a dzwony na ratuszowej wieży zaczęły głośno bić, cieszę się z tej kawy i z tej chwili dla siebie.
Nagle, jeden z psów obok zaczyna głośno szczekać, drugi dołącza, kulturalnie nie reaguję, znowu odwracam wzrok, czekam na ciszę, chcę wypić kawę, robi się nerwowo.
Pies jednak ujada, właścicielka nie reaguje, dzwony nadal biją, nie słychać już nic, grzecznie proszę:
– Czy może Pani uciszyć psa?
– Co to znaczy uciszyć? – rzuca, przekrzykując dzwony? – Przecież to pies, nie wie pani, że sam musi się uspokoić?
Biją dzwony, na stole wreszcie stoi moja kawa, pies głośno szczeka, nikt nie reaguje. Proszę o ciszę, czuję się bezrada i chyba za chwilę się rozpłaczę…
Mówię, że też mam psa, ale, nie zabieram go do kawiarni…
Robi się bardzo nerwowo, dzwony, pies, kobieta wstaje, szarpie go i wychodząc krzyczy do mnie:
– To pies, ma prawo szczekać!!! Jesteś zwykłą chamką!!
Druga też się podnosi i dorzuca jeszcze:
– Wychodzimy! Jasne, najlepiej zagazować wszystkie psy!
Dzwony ucichły. Nie słychać już Fismol’a. Nie słychać szczekania. Ale, nie jest już tak kulturalnie…









Kostarykańczycy żyją spokojnie, nie spieszą się i są uprzejmi wobec siebie i wobec turystów. Kierowca zachęcająco machnie ręką przez okno do pieszych na ulicy, umożliwiając im przejście na drugą stronę ulicy lub do samochodów jadących za nim, ułatwiając wyprzedzanie. Nikt nie trąbi, nie pogania, nie denerwuje się. Bo przecież: Pura Vida!





